Vinanet, spjall fyrir alla

Vinanet, spjall fyrir alla – http://vinanet.is/

Spjallið opnar formlega 1. febrúar

Hvað er vinanet?

Vinanet er nýtt samstarfsverkefni Hjálparsíma Rauða krossins 1717 og Ungmennadeildar Reykjavíkurdeildar Rauða krossins. Vinanet er hugsað sem spjall fyrir ungt fólk á aldrinum 16-25 ára sem af einhverjum ástæðum hefur einangrað sig frá samfélaginu. Ætlunin er að ná til þessa hóps með aðstoð Internetsins en það er sá vettvangur þar sem auðvelt er að ná til sem flestra. Á Vinaneti getur fólk rætt saman á uppbyggilegan hátt um hin ýmsu málefni. Einu sinni í mánuði verða hittingar meðal þeirra sem eru á spjallinu ásamt sjálfboðaliðum og verður ýmislegt skemmtilegt gert eins og fara saman í bíó, í keilu, á skauta, á kaffihús og svo framvegis.

Hlutverk sjálfboðaliða er að halda utan um spjallið og sjá til þess að notendur spjalli saman á jákvæðum nótum ásamt því að ýta undir að allir taki virkan þátt – bæði í spjallinu og í mánaðarlegum hittingum utan netheima. Sjálfboðaliðar verkefnisins hafa setið grunnnámskeið Vinanets og fengið þjálfun í viðtalstækni.

Vinanet verður opið alla sunnudaga og þriðjudaga milli kl. 18:00-21:00 á slóðinni www.vinanet.is. Ungt fólk á aldrinum 16-25 er hvatt til þess að skoða síðuna, skrá sig og taka þátt í spjallinu.

Nýr notandi

Til að geta tekið þátt í spjallinu og skoðað vini á netinu þarft þú að vera innskráður notandi. Þú þarft að skrá nafnið þitt, kennitöluna þína og netfangið þitt. Kennitalan og netfang þitt kemur hvergi fram á síðunni og Rauði krossinn mun ekki gefa upplýsingar um notendur til þriðja aðila. Það er mjög mikilvægt að notendur gefi upp virkt netfang því upplýsingar um síðuna eru sendar á það. Hver notendaumsókn er skoðuð sérstaklega og hafir þú fengið höfnun er lag að breyta umsókn þinni í samræmi við athugasemdir vefstjóra og senda aftur.

Vinir á netinu

Þú getur breytt þínum upplýsingum hvenær sem er – það er stuttur texti um þig, áhugamál, aldur og fleira. Ráðlegt er að notendur gefi ekki upp persónulegar upplýsingar á netinu. Mælt er með að notendur nýti hittinga Vinanets til að skiptast á persónulegum upplýsingum svo sem símanúmerum og/eða tölvunetföng ef vilji er fyrir því.

Reglur

- Aðgát skal höfð í nærveru sálar
- Síðan er ætluð fyrir ungt fólk á aldrinum 16-25 ára
- Síðan er ekki fyrir fólk í makaleit
- Brottvísunarsök ef fólk virðir ekki þessar reglur og hagar sér óviðeigandi eða ósiðlega

Skráning á spjall	Vinir á netinu
Tenglar Vísir Lýðheilsustöð Jerico Heimili og skóli Rauði Kross Íslands Fleiri tenglar	Hittingar Test Fleiri

Sögur okkar Liðsmannanna.

Ég gleymi því aldrei hvar ég var stödd þegar ég heyrði að Lalli hennar Ingu væri dáinn. Þetta var sólríkur laugardagur og lífið var yndislegt. Ég beið í ofvæni eftir fæðingu frumburðarins og vonaði heitt og innilega að hann léti sjá sig þá um daginn. Þá yrði hann nefnilega tvíburi – eitthvað sem mér hafði þótt einstaklega eftirsóknarvert.

Svo kom símtalið og heimurinn hrundi. Við hjónin brunuðum upp í Þórsmörk þar sem Inga hafði verið og hjartað hamaðist í brjósti mér. Þegar ég mætti henni loksins á Hellu settist ég inn í bíl til hennar og alla leiðina í bæinn sat ég með hana í fanginu. Ég man að ég bað til guðs að ég færi ekki af stað – ég gæti ekki eignast barnið mitt sama dag og vinkona mín missti sitt.

Lalli var dáinn og það var staðreynd. Á næstu dögum og vikum fóru brotin að falla saman og ég gerði mér í fyrsta skipti hvað var búið að gerast og hvað einelti hefur hryllilegar afleiðingar. Drengurinn sem ég þekkti var fálátur, blíður, sagði fátt og lét lítið fyrir sér fara. Það var ekki fyrr en síðar að ég áttaði mig á því að það er dæmigerð hegðun þeirra sem búið er að brjóta niður. Ég fylltist reiði þegar Inga sagði mér alla söguna. Söguna af því hvernig allt var reynt til þrautar á sínum tíma en það eina sem hún mætti voru lokaðar hurðir, hver embættismaðurinn benti á þann næsta, skólayfirvöld hristu höfuðið eins og þetta kæmi þeim ekki við á meðan að vængbrotin móðrin gerði allt sem í hennar valdi stóð til að vernda barnið sitt. Á meðan þessu stóð hélt ofbeldið áfram – fyrir allra augum og enginn gerði neitt.

Þegar Inga fór af stað og ákvað að leysa frá skjóðunni átti hún stuðning minn allan. Loksins höfðu allir þeir sem liðið höfðu vítiskvalir eineltis eignast málsvara. Manneskju sem tekið er mark á. Ekki verður lengur hægt að skella á hana hurðum, vísa henni til næsta embættismanns eða telja henni trú um að hún hafi rangt fyrir sér. Það getur enginn lengur talið henni trú um að ástandið sé ekki svona slæmt. Það lærði hún á erfiðasta hátt sem hægt er að hugsa sér.

Það þarf að skera upp herör gegn eineltinu í eitt skipti fyrir öll og sem liðsmaður Jerico tek ég stolt þátt í þeirri baráttu – í nafni Lárusar og allra hinna

Þóra Sigurðardóttir

Sögur okkar Liðsmannanna.

Mig langar að segja frá minni upplifun af því að eiga frænda sem varð fyrir slæmu einelti og hvaða áhrif það hefur haft á mig og allt mitt umhverfi.

Systursonur minn var 13 árum yngri en ég, og oftar en ekki fannst mér hann vera eins og litli bróðir minn.

Það sem gerði samband okkar svona sérstakt og okkur náin, var það að þegar þessi litli engill fæddist sá ég ekkert nema hann.  Þetta var fyrsti litli frændi minn og ég eyddi öllum þeim tíma sem ég mögulega gat heima hjá systur minni að passa hann.  Oftar en ekki var ég spurð úti á götu eða í búðum hvort ég ætti þennan fallega strák.

Það var því hryllingi líkast að komast að því hve illa honum leið í skólanum og hafði gert í langan tíma. Þegar hann var að komast á unglingsárin sem oft geta verið strembin en eiga jafnframt að vera skemmtilegustu árin, þar sem við erum að uppgötva og kynnast svo mörgu nýju og spennandi.

Að fylgjast með því hvernig þessi káti, glaði, duglegi og skemmtilegi strákur fór smám saman að draga sig til hlés og vilja helst bara vera einn inni í herbergi með sínar Andréssyrpur og þegar hann varð eldri, þá var það tölvan.

Strákur sem var alltaf svo uppátækjasamur en breyttist í einrænan dreng sem læddist með veggjum.  Hann varð félagsfælinn og þunglyndur, það var honum meira að segja um megn að vera í sínum eigin afmælisveislum ef gestirnir urðu of margir.  Þá laumaði hann sér inn í herbergi sem varð hans athvarf.  Hann dró sig inn í sína skel og hætti að hafa samskipti við aðra en nánustu ættingja.

Það var alveg sama hvað ég reyndi að ná til hans, hann hleypti mér ekki að sér nema upp að ákveðnu marki.  Sem dæmi um það hve sjálfsmyndin var brotin og sjálfstrausti lítið má nefna að ef ég var að hrósa honum fyrir góða hluti sem hann hafði gert eða hvetja hann  áfram í því sem hann var að gera, þá varð hann vandræðalegur og leið hreinlega illa, hann átti erfitt með að taka hrósi og trúa að hann ætti hrós skilið, jafnvel frá mér, frænku sinni.

Hann upplifði athyglina frekar eins og verið væri að gera grín að honum.  Hann sá bara alls ekki það sama og við hin.  Þá var ekkert sem ég gat gert nema vera til staðar fyrir hann, ef ske kynni að hann vildi leita til mín. Það er það erfiðasta sem ég hef upplifað, að vera svo hjálparvana gangvart þeim sem manni þykir svo vænt um og langar svo mikið til að hjálpa.

Ég hef eytt miklum tíma í það að hugsa um hvernig hann hafi það núna, hvað hann sé að gera og hvort allt sé í lagi.  Þetta heltekur mann og verður til þess að aðrir hlutir lenda á hakanum.  Þannig bitna mínar tilfinningar og vanlíðan á minni fjölskyldu, en ég á 3 dásamlegar dætur og yndislegan maka.

Ég reyni að útskýra fyrir dætrunum hvers vegna mamma getur verið svona leið, pirruð eða eirðarlaus. Einnig að útskýra fyrir þeim hvað það er sem er um að vera og reyna eftir fremsta megni að hjálpa þeim að skilja þetta og að vera til staðar fyrir þær þegar þær vilja fá svör.

Ég hef leitað mikið til vina minna,  til að fá öxl til að gráta á og bara til að tala, þannig teygir þetta sig út fyrir fjölskylduna. Einelti er dauðans alvara og það snertir svo miklu fleiri en bara þann sem verður fyrir því.

Ég hef reynt að vera til staðar fyrir systur mína,  og það að hafa fylgst með henni öll þessi ár í baráttunni fyrir tilverurétti sonar síns hefur veitt mér styrk.  Það skiptir öllu máli að eiga góða að í þessum aðstæðum.

Þegar systir mín svo ákvað að fara af stað með samtök fyrir foreldra eineltisbarna og uppkominna þolenda, var það aldrei nokkur spurning um hvað mig langaði að gera. Ég þurfti ekki að hugsa mig um þegar hún fór að ræða þessa hugmynd við mig, ég vildi vera með og fá að leggja mitt af mörkum. Ég er liðsmaður Jerico og er stolt af því. Mig langar að koma í veg fyrir að einelti þrífist, að hjálpa og leiðbeina þeim sem eiga í þessari baráttu núna eða hafa átt. Ég vil koma þeim skilaboðum á framfæri að það eru hetjurnar sem stíga fram og segja frá, að halda umræðunni opinni og brjóta niður þagnarmúrana. Ég vil þjóðarátak gegn einelti……

Dagný Baldursdóttir

Sögur okkar Liðsmannanna.

Ég er Liðsmaður Jerico og er stolt af því – ég fékk ákall til þjóðar frá Ingu (Ingibjörgu Helgu Baldursdóttir) sent í tölvupósti og svaraði því um hæl.  Við Inga þekktumst ekkert, en eigum sameiginlega þá reynslu að þekkja einelti á eigin skinni.

Ég er þakklát fyrir að eiga líf, vera enn á lífi og eiga yndislegar dætur sem gefa mér svo margt, gefa mér alla þá von og styrk sem ég þarf í dag til að halda áfram þeirri þrautagöngu sem lífið getur verið.

Einelti er ekki nýtt fyrirbæri, en það hefur breyst og aukist, orðið harðara og erfiðara viðureignar.  Þegar ég hóf mína skólagöngu vissi enginn hvað einelti var, þetta orð var ekki til.  Orðið stríðni var til og það var eitthvað sem viðurkenndist og viðgekkst.

Eineltið sem ég varð fyrir hófst strax á fyrsta eða öðru skólaárinu mínu og viðgekkst alla mína skólagöngu.  Í mörgum myndum og það voru margir sem tóku þátt í því þó svo að til að byrja með hafi gerendurnir verið tveir.

Þeir sátu fyrir mér ítrekað svo ég kæmist ekki mínar leiðir, hlupu aftan að mér og drógu mig niður í götuna, spörkuðu í mig og létu niðrandi athugasemdir flakka, þetta eru bara brot af þeim minningum sem ég hef af fyrstu skólaárum mínum.

Enn þann dag í dag fæ ég niðurlægjandi athugasemdir og skot frá þessum sömu einstaklingum, ég held að þetta sé einhver vani sem sumir gerendur festast í og gera sér eflaust ekki grein fyrir því hvernig þeir koma fram við fólk almennt.

Þeirra leikur var að níðast á mér með andlegu og líkamlegu ofbeldi þeir kunnu ekki að leika sér öðruvísi.  En þeir gerðu sér ekki grein fyrir því þá og kannski ekki ennþá hvað þeirra leikur hafði og hefur varanleg áhrif á mig.  Þeim tókst með leiknum að brjóta niður mína sjálfsmynd sem enn í dag 20 árum síðar er brotin. Líkamlegt ofbeldi, andlegt ofbeldi og félagsleg útilokun/höfnun markaði mig fyrir lífstíð.

Í dag stend ég upprétt, það er alltaf til ljós, ég er svo heppin að eiga yndislega fjölskyldu, yndislegar dætur sem svo sannarlega hafa haldið mér á floti, ég var ung orðin móðir og tók því ábyrgð á öðru lífi.  Kannski er það líf, þau líf bjargvættar mínir hver veit?

Að vera uppkomin þolandi langvarandi eineltisofbeldis er ekki eins og að vera uppkomin einstaklingur sem hefur átt jákvæða skólagöngu og barnæsku.

Að verða fyrir niðurlægingunni og höfnuninni sem fólst í eineltinu hefur gert mig þannig að ég er alltaf hrædd um að verða hafnað. Mistúlka aðstæður sem höfnun þó, svo að aðstæðurnar séu ekki þannig.

Staðreyndin er að ég trúi að mér verði alltaf hafnað á endanum, hræðslan.  Það var alveg sama hvernig ég reyndi að sannfæra aðra eins og t.d. samnemendurna mína á sínum tíma um mitt ágæti þá kom skellurinn – HÖFNUNIN.

Eineltisskugginn er og verður alltaf hluti af mér. Ég er alltaf að berjast við sjálfa mig, reyna að stöðva mig í þrotlausri leit eftir viðurkenningu annarra. Jafnvel fórna heilmiklu til að þóknast öðrum, til þess eins að fá jákvæða viðurkenningu og vera tekin gild í hópnum.  Í æsku gerði ég þetta líka, ég keypti mér jafnvel vináttu.

Rúmlega 20 ára gömul átti ég orðið mjög erfitt vegna þunglyndis, var með tvær litlar stelpur og varð að standa mig gagnvart þeim, ég gat ekki gert meir var að bugast og verður frænku minni seint þakkað fyrir það inngrip sem hún gerði.  Ég fékk aðstoð hjá fagfólki og tókst að vinna bug á þunglyndinu. Ég veit og er meðvituð um að ég get átt auðvelt með að sökkva í lægðirnar.

Nákvæmlega þetta er ástæðan fyrir því að ég svaraði ákalli frá Ingu.  Það er von mín að mín reynsla, þekking og dugnaður verði Liðsmönnum Jerico liðsstyrkur.  Ég er sannfærð um að þessi sterka heild úr ólíkum áttum sem koma að stofnun samtakanna Liðsmanna Jerico og allt það yndislega fólk sem hefur boðist til að aðstoða okkur verði til góðs.

Núna er kominn tími til að uppræta þessa skömm og stíga fram, hvort sem við erum þolendur, gerendur, áhorfendur, foreldrar, kennarar, skólastjórnendur, vinnuveitendur eða aðrir einstaklingar.  Tökum okkur saman og leggjum málefninu lið. Einelti er mál okkar allra, bæði okkar og þíns lesandi góður.  Stöndum þétt saman og hjálpumst að við að koma á Þjóðarátak gegn einelti!

Elísabet Sóley Stefánsdóttir (Tómstunda- og félagsmálafræðingur).

Sögur okkar Liðsmannanna.

 

Þann 21. júní síðast liðinn gafst sonur minn, Lárus Stefán Þráinsson upp á lífinu, brotinn eftir áralangar misþyrmingar eineltis. Hann var einungis 21 árs gamall.

Hann fékk ekki að njóta tilveruréttar síns sem barn og fannst hann vera utanvelta allstaðar. Hann passaði hvergi inn.

 

Ég get ekki hugsað mér að nokkur þurfi að ganga í gegnum það sama og ég og sonur minn gengum í gegnum á sínum tíma. Það að standa í þeim sporum að eineltisofbeldi valdi barni manns óhamingju og einangrun á ekki að líðast og að hlutirnir geti gengið svona í mörg ár er ófyrirgefnanlegt.

 

Líf mitt hrundi og gleðin dó þegar ég fékk þær skelfilegu fréttir að barnið mitt, ungi maðurinn minn væri dáinn. Baráttan við afleiðingar eineltisins var töpuð. Mín fyrsta hugsun var að ég vildi sjálf deyja, að ég vildi komast til hans, að ég yrði að fá að hugga hann, halda honum í fangi mér og umvefja hann ást og umhyggju. Hann þyrfti lá mér að halda og hvernig í ósköpunum skyldi yngri syni mínum líða?

 

Ég gat ekkert gert nema að skjálfa, stjörf af áfalli og yfirkomin af sorg. Yngri sonur minn, eldri systir hans, fjölskyldan og vinirnir öll stórslösuð á sálinni og í hjartanu.

Lárus gafst upp á lífinu. Svo brotinn var hann eftir eineltið sem hann varð fyrir.

Þunglyndi var afleiðingin og það er dauðans alvara.

 

Sjálfsmynd hans þessa duglega, hugrakka, samúðarfulla, umhyggjusama, skilningsríka, skemmtilega og fallega unga manns var svo skemmd að þunglyndið kæfði hann.

 

Hann sá bara svartnættið í sínu þunglyndi, þunglyndið tók völdin af honum. Þunglyndið varð skynseminni og lífsviljanum yfirsterkara.

Ekkert breytir því í dag.

 

Það vafðist samt aldrei fyrir mér og fjölskyldunni þegar hann dó hvert væri framhaldið hjá mér. Baráttan gegn einelti hófst hjá okkur saman og nú held ég áfram með son minn í anda mér við hægri hönd og fjölskyldu og vini við þá vinstri.

 

Það vafðist heldur ekki fyrir mér hvernig ég ætlaði í þessa eineltisbaráttu og hér er ég nú að kynna hana fyrir ykkur. Ykkur sem skiptið okkur svo miklu máli í því Þjóðarátaki gegn einelti sem við ætlum að hefja – með ykkar hjálp.

 

Það kom aldrei til greina að þegja þessa skelfilegu reynslu í hel.

Það þarf að vinna gegn því þjóðfélagslega meini og broti á mannréttindum sem eineltisofbeldi er og um leið að draga úr þeim skaðlegu áhrifum sem afleiðingar eineltis hafa á allt þjóðarbúið.

 

Afleiðingar eineltis eru veikindi á sál og líkama hjá heilu fjölskyldunum og kostar heilbrigðiskerfið, atvinnulífið, félagsmálakerfið og menntakerfið árlega stórfé.

 

Það þarf að brjóta niður múra þagnarinnar, skammarinnar, varna- og ráðaleysis.

Og byggja upp brotna sál, virðingu og umhyggju og bjóða betra geðheilbrigði.

 

Í kjölfar dauða Lárusar hefur orðið mikil umræða um einelti í fjölmiðlum og sem náð hefur að fanga athygli fólks um allt land. Til okkar hefur leitað mikill fjöldi fólks með svipaða sögu að segja og við.

Þetta fólk á ýmist börn sem glíma við þetta þjóðarmein eða það hefur sjálft farið illa út úr einelti og oftast ekki náð að vinna sig út úr því.

 

Við höfum nú hrundið á stað þjóðarátaki gegn einelti með því að stofna samtök foreldra eineltisbarna og uppkominna þolenda, Liðsmenn Jerico.

 

Við finnum fyrir miklum meðbyr með stofnun samtakanna enda virðist þörfin vera mikil fyrir þolendur á öllum aldri sem og aðstandendur.

Það er eins og fólk sé betur að uppgötva hvað einelti er í raun alvarlegt, enda markar einelti fólk til lífstíðar og er oft orsök heilsufarslegra vandamála í mörg ár eftir að eineltinu líkur.

 

Það er algjörlega óásættanlegt að fólk þurfi að upplifa svo mikla uppgjöf barna sinna á samfélaginu vegna áralangra byrða eineltis og félagslegs vanmáttar eða einangrunar.

Því miður eru þeir margir þolendurnir sem taka það sorglega skref frá þjáningu sinni sem sonur minn tók.

Flestir þolendur lifa þó eineltið af en líf þeirra verður aldrei samt á eftir.

Flestir glíma við þunglyndi, skömm, reiði og félagslegt óöryggi í mörg ár og margir jafna sig aldrei; líf þeirra er markað til frambúðar.

 

Því miður fer þeim þolendum fjölgandi sem kjósa að deyfa sársauka sinn í vímuefnum og eru þeir auðveld bráð fíkniefna.

Þegar rætt er um forvarnir í vímuvörnum þá finnst okkur oft skorta skilning á því að vímuefnanotkun getur verið afleiðing annarra vandamála en ekki alltaf orsök þeirra.

Þegar við förum að nálgast vímuefnavandann sem hugsanlega afleiðingu vandamála er meiri líkur á því að við áttum okkur betur á orsökunum þess að börnin okkar lenda í klóm vímuefna.

 

Einelti gerir ekki manna mun, það spyr ekki um stétt eða stöðu; það getur hitt okkur öll. Það skiptir ekki máli hvort þú ert ríkur eða fátækur, hvítur, svartur eða gulur, lítill eða stór, heilbrigður eða fatlaður.

Næsta fórnalamb gæti orðið barnið þitt, systkini þitt, foreldrar þínir, nákominn ættingi þinn, vinur þinn eða vinnufélagi.

 

Við getum breytt þessu til betri vegar en það þarf að eyða fordómum með því að draga vandamálið fram í dagsljósið og fræða fólk um meinið.

Tilgangur og markmið með stofnun Liðamanna Jerico

Ráðgjöf-Upplýsingar-Fræðsla

Er að vinna fyrir fullorðna fólkið.

Með því að styðja við bakið á foreldrum eineltisbarna og uppkomnum þolendum, vera upplýsingamiðstöð / þjónustumiðstöð.

Við viljum tryggja að foreldrar standi ekki einir, að þeir hafi ákveðinn stað að leita til.

Að allir þolendur eineltis, hafi stað til að leita á.

 

Er að vinna sem þrýstihópur á stjórnvöld og yfirvöld, hugarfars- og viðhorfabreytingum og auknum skilningi á alvarleika eineltis í þjóðfélaginu. Fyrir þeim breytingum þar sem þörf er á innan skólakerfisins. Eins og t.d. að fylgjast með sýnileika eineltisforvarnaáætlana skólanna og hvort eineltisteymi séu starfandi í skólum, skoða aðgengi fólks að eineltisforvarnastefnu skólanna. Hversu góð er hún.

Að þolendur eineltisofbeldis eignist málsvara sem þeir hafa ekki átt.

Það er ekki skömm, að þora að koma fram. Það er hetjuskapur. Persónulegur sigur þolanda eineltis.

Það er bláköld staðreynd að einelti drepur og það hjálpar engum að þegja alvarleika eineltis í hel og afneita vandanum.

Við ætlum að vera sýnileg, minna stöðugt á okkur. Með öllum ráðum, leita allra leiða. Nota alla fjölmiðla, vefmiðla og koma í framkvæmd erindum sem minna stöðugt á okkur Liðsmenn Jerico.

 

Framtíðarsýn Liðsmanna Jerico:

 

Er á meiri fræðslu um eineltismál og hvernig hægt sé að sporna við einelti og koma í veg fyrir að það nái að fá að verða til, að huga enn betur að því byggja upp sjálfstraust hjá öllum börnum, öllum unglingum, öllu fólki.

Framhaldsskóli, atvinnulífið eða háskólanám bíður og þar byrja brotnu sálirnar á nýjum kafla í lífinu dauðkvíðnar fyrir því hvernig þeim verði tekið, hvort að á nýja staðnum séu gamlir kvalarar, hvort að þeir geti þetta.

Fullorðinn þolandinn fer alveg jafn illa út úr einelti eins og barn ef ekki verr því að hann hefur engan til að berjast fyrir sig. Hann er fangi í einangrun, reiði og skömm, algjörlega bjargarlaus.

Veikindin verða alvarlegri, fjarvera úr námi og vinnu vegna vanlíðunar. Námsárangur slaknar, vinnueinbeiting versnar, mætingin slaknar. Þetta kemur svo niður á námi, námslánum, starfinu, laununum og sálinni.

Tímar hjá sálfræðingum og geðlæknum, heilurum og allt sem hægt er að láta sér detta í hug til bóta fyrir þolandann kostar stórfé.

Þolandinn á jafnvel ekki eftir peninga til að borga fyrir hjálpina eða lyfin sem bjóðast.

Hvernig er hægt að komast hjá því að verða þunglyndur, kvíðinn og félagsfælinn?

Geðheilbrigði er í veði og ungu fólki er að fjölga hratt sem fær öryrkjamat vegna þess að það treystir sé hreinlega ekki út úr húsi.

Alvarlegasta afleiðing eineltis er að fólk tekur líf sitt svo það losni undan kvölum sínum og niðurbroti. Það gefst upp á lífinu, gefst upp á að reyna að falla inn í þjóðfélagið.

Eineltisofbeldi þarf að taka föstum tökum og skilaboðin út í þjóðfélaginu þurfa að vera skýr. Einelti er ofbeldi, ofbeldi er glæpur.

Gerendur í eineltismálum leiðast oft út í aðra glæpi og önnur afbrot síðar á ævinni.

Fræðslan ætti að byrja í leikskólum landsins því þetta er stígvaxandi vandamál, sem á að taka á núna og ekki seinna en strax.

 

Lokaorð

Ég trúi því og treysti að við getum tekist á við eineltið og ég vona af öllu mínu hjarta og allri minni sál að við getum sigrast á því.

Ég trúi því að við getum skapað börnunum okkar betra umhverfi, þar sem hver og einn fær að vera hann sjálfur, á eigin forsendum, hamingjusamur og í friði.

Ég trúi því og treysti að uppkomnir þolendur eineltis geti aftur öðlast trú og traust á samfélagið sem við byggjum.

 

Ég trúi því að við getum boðið öllum betra líf. Opnum hjarta okkar og sál fyrir þolendum eineltisofbeldis og brjótum niður múra þagnar og skammar. Breytum þjóðfélagi okkar til betri vegar með mannlegri og heilbrigðari samskiptum og sýnum samhug og samstöðu.

 

Jerico er barnið mitt. Stofnun Liðsmanna Jerico er ást mín til þess og allt mitt starf í nafni Liðsmanna Jerico er unnið af kærleika og umhyggju, Jerico til heiðurs.

 

 

 

Er nokkuð fallegra

en litla barnið þitt

á leið í skólann

í fyrsta sinn

með allt of stóra skólatösku

og pínu kvíða í augnaráðinu.

 

Og svo leit barnið upp

og brosti

úr augum þess

mátti greina virðingu

og stolt

 

Er eitthvað sem fyllir

hjarta manns

meiri gleði,

en hamingja

þess sem við elskum

mest af öllu í lífinu

barnanna okkar.

 

Inga Bald.

 

Sagan mín

Ég ólst upp í litlu þorpi úti á landi á sjöunda áratugnum (fædd 1962). Mamma og ég bjuggum hjá afa og ömmu og amma sá að mestu um uppeldið. Pabba mínum kynntist ég ekki fyrr en ég var orðin stálpuð, samt bjó hann í þorpinu. Þetta var það fyrsta skrítna við mig fannst krökkunum í skólanum. Alveg frá upphafi átti ég ekki sjens í þessum skóla. Krökkunum fannst ég skrítin, enda uppalin hjá fullorðnu fólki og var hálfhrædd við aðra krakka. Ég var lögð í einelti frá upphafi skólagöngu. Sérstaklega var það einn bekkjarbróðir minn sem sá um það og ég var dauðhrædd við hann. Hann fékk hina krakkana með sér að stríða mér og uppnefna alla daga. Yfirleitt var ég útilokuð frá hinum og mikið andlegt ofbeldi átti sér stað á skólalóðinni. Ég man að ég faldi mig í öllum frímínútum og þær snérust að mestu um að lifa af. Stundum var ég barin líka og togað í hárið á mér og ég var alltaf hrædd við strákana. Stelpurnar voru líka vondar við mig og stóðu saman gegn mér. Man að leikfimitímarnir voru verstir. Ég fór að fá magaverk alla daga og höfuðverk en var alltaf send í skólann. Heima þorði ég ekki að segja frá og kennararnir fylgdust ekki með neinu í skólanum. Á sumrin voru sundnámskeið og þau voru hræðileg því ég var yfirleitt kaffærð. Ég var því mjög vatnshrædd og lengi að verða synd.

Mér fannst samt gaman að læra og átti auðvelt með það. Í tímum var ég nokkurn veginn örugg meðan kennarinn var inni því ég var róleg og stillt og uppáhald kennaranna. Reyndar var ég alltaf skíthrædd við að láta bera á mér inni í tímum því þá urðu frímínúturnar verri.

Þegar ég var komin um fermingu, fór ég að reyna að falla inn í hópinn og byrjaði að drekka og reykja til að komast inn. Ekki skánaði eineltið við það en ég fékk náðarsamlegast að vera með ef ég lék trúð fyrir krakkana. Það þýddi að þau máttu gera endalaust grín að mér. Um þetta leyti byrjaði þessi bekkjarbróðir minn að nauðga mér reglulega. Hann hafði frá upphafi verið djöfull í mínu lífi og það hélt áfram kynferðislega. Mér fannst ég ljót og heimsk og ekki eiga annað skilið en að vera kynlífsþræll fyrir hann. Fljótlega fékk ég það orð á mér að vera lauslát og margir karlmenn í þorpinu fóru að nota sér það. Ég hef ekki tölu á hversu margir nýttu sér líkama minn þessi ár frá fermingu og upp úr. Ég man að ég fékk ógeð á sjálfri mér ef ég leit í spegil og málaði mig því eins og hóra alla daga. Ég drakk sífellt meira og í 9. bekk (sem er 10. bekkur í dag) drakk ég flesta daga og var yfirleitt þunn í skólanum. Ég hætti að læra og lífið snérist um að finna áfengi fyrir næstu helgi og hljóta viðurkenningu hjá hinum krökkunum með því að haga mér illa í skólanum og láta jafnvel reka mig úr tímum. Ég leiddist líka inn í afbrot og stal, í litlum mæli þó.

Fullorðna fólkið í þessu þorpi hafði nákvæmlega sama álit á mér og krakkarnir, að ég væri vandræðaunglingur og lauslát með afbrigðum. Engum datt í hug af hverju þessi duglega skólastelpa sem ég þó var þrátt fyrir eineltið, breyttist í svona ungling. Bekkjarbróðir minn hélt áfram misnotkuninni og stundum gengu kvöldin út á að komast undan honum.

Ég fór að heiman í framhaldsskóla en hélt alltaf áfram að misþyrma sjálfri mér með þeim afleiðingum að aðrir gerðu það líka. Mér fannst ég ljót og allt ljótt við mig. Meira að segja voru skoðanir mínar rangar og því tók ég upp annarra skoðanir á ýmsum hlutum. Það má segja að ég hafi reglubundið kæft sjálfa mig niður.

Ég kom alltaf heim í þorpið á sumrin þó ég væri annars staðar yfir veturinn og því hafði bekkjarbróðir minn alltaf aðgang að mér. Mér fannst kvöl að fara heim því ég vissi að karlmenn í þorpinu töldu að sjálfsagt væri að sofa hjá mér, oft ekki með mínum vilja. Ég var orðin leikin í að liggja og fara út úr líkamanum meðan þeir athöfnuðu sig en varð alltaf helst að vera drukkin á meðan. Kynlíf var frá upphafi ógeðslegt og mér fannst ég alltaf óhrein.

Þegar ég var tvítug eignaðist ég barn eftir nauðgun og breyttist mikið við það. Ég vildi vera barninu mínu góð móðir og það eina sem ég hugsaði um var að hún fengi aldrei að vita hvaða álit allir höfðu á mér í þorpinu. Þess vegna flutti ég til höfuðborgarinnar með hana þegar hún var 5 ára, alveg hinu megin á landið. Ég byrjaði nýtt líf og skipti meira að segja um nafn, allt til að þurrka út ógeðið sem þetta þorp var orðið í mínum huga.

En það er aldrei hægt að flýja fortíðina og í dag hef ég verið þunglyndissjúklingur í 15 ár. Ég hef mörgum sinnum reynt sjálfsvíg og mörgum sinnum legið inni á geðdeild. Líf mitt hefur verið hreint helvíti á köflum. Ég hef reynt allt. Ég hef verið í mörg ár í viðtölum í Stígamótum og hjá milljón sálfræðingum, ég hef farið í meðferð og í gegnum 12 sporin tvisvar sinnum en í dag er ég öryrki vegna andlegs ástands og ekki vinnufær.

Þegar ég kem til heimahaganna sem ég geri sjaldan, líður mér alltaf eins illa. Ég fór þangað núna í sumar og stoppaði í tvo daga. Eftir það leið mér illa í margar vikur. Ég held að eineltið sem ég varð fyrir í öll þessi ár hafi eyðilagt mig og kynferðislega misnotkunin líka. Mér finnst ég alltaf vera gölluð manneskja og ég held að ég eigi aldrei eftir að jafna mig. Samt held ég áfram að reyna og vona að núna fari mér að líða betur.

Ég skrifaði þessa sögu og sendi ykkur í von um að geta skrifað mig frá þessu öllu. Ég vona að einhver geti lesið þetta og samsamað við sig þannig að fólki finnist það ekki vera eitt í heiminum.

Saga Yuuki29

Mig langar til að deila minni sögu með ykkur. Ég tel að það hjálpi mér, og kannski öðrum, að minnka sársaukann og eftirköst eineltisins. Ég ólst upp á sveitabæ úti á landi og sótti skólann í þorpinu sem bærinn var staðsettur hjá.

Fyrsta árið í skólanum var svo sem allt í lagi þar sem ekki bar á mikilli stríðni þá. En eftir það fór allt snarversnandi og seig hratt á ógæfuhliðina, því ekki aðeins var mér strítt heldur varð móðir mín einnig fyrir barðinu á illmælgi og stríðni. Þannig var reynt að særa mig með því að draga mömmu og allt mitt nánasta umhverfi með í svaðið.

Allt sem ég gerði, sagði og var var einskis virði og mér var skipulega útskúfað frá öllum athöfnum utan skólans. Mér var hrint, sparkað í mig og ég kölluð öllum ljótum nöfnum sem til eru í orðaforða íslenskrar orðabókar. Allt þetta stóð yfir meira og minna óslitið alla mína skólatíð.

Það var meira að segja hringt í mömmu í vinnuna sína og hún trufluð með einhverjum lygum og illmælgi um mig og ég var aðeins barn og þetta var gert af börnum lítið eldri en ég sjálf var. Mamma kom heim stundum niðurbrotin úr sinni vinnu eftir svona símtöl. Á hverjum degi hófst martröðin í skólabílnum á leið í skólann þar sem var sparkað í sætið manns, kóngulær settar í hárið á manni og sagt að maður væri svo sóðalegur enda alinn upp í fjárhúsi, hlegið og flissað að manni, hurðinni skellt á mann þegar maður ætlaði að fara út úr bílnum og svo framvegis.

Þegar í skólann kom tók síðan við meiri stríðni þar sem var til dæmis sett drulla í leikfimifötin manns, maður uppnefndur og hæðst að manni og gefið illt auga hvar sem hægt var eða logið upp á mann klámsögum þó maður væri bara barn og hefði varla vit á því hvað kynlíf var einu sinni. Og þetta var ekki tveir eða þrír aðilar….nei þetta var allur skólinn…alveg frá neðsta bekk upp í efsta bekk.

Nýjum krökkum sem fluttu í plássið var sagt að þeir ættu að stríða mér annars hlytu þeir verra af. Og auðvitað þorðu þau ekki annað en að hlýða. Með þessu móti var komið algjörlega í veg fyrir að ég eignaðist nokkurn tímann vini eða bandamenn. Það var oft, oft reynt að tala við skólayfirvöld en þau ypptu bara öxlum og sögðust ekkert geta gert þetta myndi hætta af sjálfu sér.

Um 12 – 13 ára aldur var ég nánast hætt að þora að tjá mig og lokaði mig stöðugt meira og meira af í mínum eigin heimi sem innihélt stöðugt meira sjálfsásakanir og sjálfsvígshugsanir af svæsnasta tagi. Þegar ég var 12 ára var sársaukinn orðinn svo mikill því að ég hélt að allt þetta væri mér að kenna, að ég ákvað að reyna að fyrirfara mér með búrhníf frammi í þvottahúsi.

Samt gat ég það ekki þrátt fyrir allt…var of hrædd við að deyja og skelfd til næstum dauða við að lifa. Ég varð skotin í strák eins og gengur og gerist á þessum aldri sem var í mínum bekk en alla tíð dáðist ég aðeins að honum úr fjarlægð alltof hrædd um að vera hafnað einu sinni enn.

Þegar ég var 15 ára fór ég í burtu í heimavistarskóla og hélt að þá loksins myndi eineltinu létta og það yrði komið fram við mig eins og ég væri manneskja en ekki skepna. En sú von brást þar sem aðrir tóku við að leggja mig í einelti…aðrir sem þekktu mig og mína fortíð ekki neitt en létu sig hafa það að hundelta mig út um allt, hringja í herbergissímann, grýta herbergisgluggann að utan, öskra “skinka skinka!” á eftir mér, hlæja að mér ef ég birtist einhversstaðar (til dæmis í matsal), teikna skopmyndir af mér og hengja þær upp flennistórar út um allan skóla og svo framvegis.

Ég hélt að ég gæti eignast kannski vinkonu með því að deila herbergi með einhverjum en það fór á sama veg; ég var svo leiðinleg að herbergisfélaginn flutti út. Amk var það ástæðan sem var gefin. Maður er heldur ekkert ofurhress eftir 10 ára einelti..en það þurfti hún svo sem ekkert að vita um. Á þessum tíma flúði ég oft hágrátandi til húsvarðar heimavistarinnar sem þá var kona og bjargaði mér oft frá því að verða hreinlega snarbrjáluð með því að leyfa mér að passa börnin hennar stund og stund.

Þetta hafði líka áhrifa á námið og ég varð að endurtaka fyrsta bekk skólans af því að ég féll í einu fagi. Eftir tvo vetur af svo góðu sá ég sæng mína uppreidda og hætti í skólanum. Fór aftur heim á sveitabæinn minn. Afi og amma voru þá nýhætt að búa og lítið að gera þar miðað við það sem áður var.

Ég reyndi að fá vinnu í þorpinu en það var lítið fyrir manneskju á 18. ári að gera. Eina sem stóð til boða var fiskvinna og jafnvel hún var af skornum skammti þennan vetur sem ég ákvað að vera heima á sveitabænum. Dagarnir liðu því í algjöru tilbreytingarleysi og ég varð þunglyndari og þunglyndari þó að ég gerði mér ekki grein fyrir því þá. Um vorið sótti ég um annan skóla sem ekki var heimavistarskóli en samt í sama bæ og fyrri skólinn og þá loksins fékk ég vinnu sem entist út sumarið í fiski.

Um haustið 1998 ákváðum við mamma svo báðar að flytja til þessa bæjar svo að við gætum þó deilt leigunni. Báðar vorum við dauðfegnar að losna undan prísundinni sem þetta þorp var orðið okkur. Það er ljótt að hugsa til heimabæjar síns með hatri en það geri ég samt svo sannarlega. Ég hef varla fengist til að koma þangað öll þessi 10 ár sem eru liðin síðan ég flutti alfarið til staðarins þar sem ég bý í dag. Kem þangað aðeins vegna ömmu minnar sem er ein orðin síðan afi dó árið 2006.

Haustið 1998 byrjaði ég í öðrum, og að mér fannst, betri skóla. Þar eignaðist ég í fyrsta sinn vini (sem ég hef þó varla samband við í dag) og mér fannst eins og það væri að birta til í lífi mínu. Auðvitað eignaðist ég líka falska vini af því að ég reyndi svo mikið að þóknast öllum og fólk gat valtað yfir mig eins og því sýndist.

Þar með talin ein “vinkona” sem laug og laug að mér hinu og þessu og fór svo að vera með manni sem var einna verstur við mig í grunnskóla. Eftir það vildi ég ekki hafa samband við hana en hún trúlofaðist manninum og eignaðist barn með honum. Þegar ég var um tvítugt leitaði ég í fyrsta sinn geðlæknis vegna óstöðvandi þunglyndis sem helltist yfir mig þegar ég loksins komst úr þeim aðstæðum sem ég var í og fór að gera mér grein fyrir hvaða áhrif þetta hafði haft á mig.

Ég lauk samt við skólann og útskrifaðist stúdent 2001 aðeins 2 árum á eftir áætlun. Ég píndi mig til að gera allt sem ég þurfti að gera…ég neitaði að gefast upp þó að mér liði svo illa að ég var við það að sligast. Aðeins mamma vissi af vanlíðan minni og að lokum leitaði ég mér hjálpar hjá lækni. Hann reyndist mér vel og gaf mér lyf og meðferð sem hjálpuðu mér upp úr versta öldudalnum. Tíminn leið og á þessum tíma leið mér mjög illa yfir því að eiga ekki kærasta eins og allar hinar stelpurnar og mér fannst ég miklu síðri og ljótari og leiðinlegri heldur en allar sem ég bar mig saman við.

Mér fannst ég einskis virði og ætti allt illt skilið og það gæti ekki verið strákur þarna úti sem vildi yfirleitt neitt með mig hafa. Þetta gerði mig ennþá þunglyndari aftur en svo eignaðist ég kærasta og fannst ég hafa himin höndum tekið. Skildi ekki hvernig hann gat viljað vera með MÉR…mér sem var svo ömurleg og hrikaleg. Það entist ekki lengi og við hættum nokkrum mánuðum síðar. Þetta var árið 2001.

Það tók mig dálítið langan tíma að sætta mig við það og sjálfstraustið fór langt niður fyrir allt frostmark. Árið 2002 kynnist ég síðan manni sem ég hélt að væri allt í lagi. Kynntumst gegnum netið og allt í lagi með það..hann kom að heimsækja mig seinna sama ár og allt virtist ætla að ganga vel.

Ég flutti til hans lands í tæpt ár…ég var dauðleið á Íslandi og langaði bara að flýja allt og alla. Ég hugsaði með mér að ég skyldi sko sýna þessu liði sem sagði að ég myndi aldrei giftast að ég gæti það sko alveg rétt eins og hver annar. Við trúlofuðum okkur fljótt og giftum okkur borgaralega árið 2004 hérna heima á Íslandi. Árið 2005 skiljum við svo og ég fer niður í stærsta öldudalinn sem ég hafði farið í til þessa.

Á þessum tíma var ég að klára háskólanám sem var mjög krefjandi og allt okkar samband höfðum við verið að berjast í bökkum bæði fjárhagslega og tilfinningalega. Það tók mjög á mig en honum virtist standa algjörlega á sama um það hvernig mér leið. Ekkert komst að nema tölvan hans og ég sat á hakanum.

Árið 2006 um sumarið fæ ég hringingu að heiman og mér sagt að afi minn sem ég ólst upp hjá sé látinn. Það var kvöldið fyrir útskriftina úr háskólanum. Eðlilega var ég ekki með hýrri há þann daginn en samt gat ég engum sagt hvernig mér leið nema einni einustu manneskju sem ég treysti úr háskólanum.

Ég gat ekki grátið nema þegar ég var ein og ákafar sjálfsvígshugsanir sóttu á mig þar sem mér fannst ég einskis virði og að ég ætti ekkert erindi inn í þennan heim og allir yfirgæfu mig bara þannig að þetta líf væri ekki til neins.

Í dag er ég hjá frábærum geðlækni sem vill allt fyrir mig gera og er á lyfi sem hjálpar mér mjög mikið. Allar sjálfsvígshugsanir hafa minnkað mikið en ég á langt í land með að treysta fólki og á eftir að vinna í sjálfri mér mikið meira ennþá.Ég er líka í frábærri vinnu með góðu fólki sem mér þykir mjög vænt um.

Ég held að það að setja sögu mína á blað hafi hjálpað mér að stíga eitt skref í því að öðlast frið fyrir þunglyndisdraugnum.

Saga Gunnars.

Ég var að lesa reynslusögurnar á vefsíðunni ykkar og langaði að deila með ykkur minni.

 

Sagan mín byrjar í Reykjavík 1993, þar sem ég 7 ára og er nýfluttur í eitt af úthverfum Reykjavíkur. Ég byrja í nýjum skóla og reyndi að láta mig lynda við krakkana þar.

Ég kynntist nokkrum krökkum sem voru með mér í bekk og fleiri krökkum í gegnum þá.

 

Ég var fljótlega tekinn fyrir í skólanum og mér var strítt, kannski lítið til að byrja með, en þegar það magnaðist upp og ætlaði aldrei að hætta.

Krakkarnir sem ég hafði kynnst fóru fljótlega að spila með hinum krökkunum því ekki vildu þeir að þeim yrði strítt líka eins og mér.

Fljótlega átti ég enga vini, satt uppi einn og hafði engan stuðning. Ég þorði ekki að segja kennurum eða foreldrum mínum frá þessu því ég hélt alltaf að þetta myndi bara lagast.

Árin liðu og eineltið fór versnandi. Andlegt og líkamlegt ofbeldi urðu ágengari jafnframt innan skóla sem utan.

Ég þorði varla út fyrir hús án þess að eiga þá hættu við að vera laminn. Ég fékk viðurnefnið Gúllas og var ég betur þekktur undir því heldur en mínu raunverulega nafni.

Ég var farinn að líta við þegar ég heyrði hrópað Gúllas! Því ég var alveg hættur að heyra mitt raunverulega nafn. 

 

Verst fannst mér þegar foreldrar mínir báðu mig um að labba út í búð fyrir sig og kaupa eitthvað, þá gat ég eiginlega ekki komist hjá því að fara en ég þorði ekki að segja þeim hvernig væri komið fyrir mér.

Á leiðinni sá maður yngri krakkana á leikvellinum sem var staðsettur hjá búðinni. Þeir horfðu á mann þegar maður gekk hjá búðinni og þá tók maður sprettinn. Þeir hlupu á eftir mér og eina sem ég hugsaði var það að hve skyldu þeir berja mig illa í þetta skiptið. Stundum náði ég því að komast inn í búðina áður  en þeir náðu mér, en það var bara léttir þangað til að ég þurfti að fara út úr búðinni.

Þegar maður kom út þá Þeir drógu mann eftir götunni, kýldu mann, tóku vörurnar sem maður var að kaupa og eyðilögðu þær. Síðan eltu þeir mig og börðu þangað til að ég náði að komast inn í anddyrið á blokkinni sem ég bjó í. Foreldrar mínir spurðu mig hvar vörurnar væru og fór ég að afsaka mig að ég hafi annaðhvort týnt peningnum, dottið og eyðilagt þær og svo framvegis.

Svona gekk þetta í mörg ár og eru sögurnar misjafnar eins og hvað dagarnir eru margir.

 

Þegar ég hafi verið um 11 – 12 ára gamall þá voru sjálfsmorðshugmyndir orðnar daglegt brauð.

Mig langaði bara að fá að deyja, þurfa ekki á hverjum degi að vakna upp og sjá allan viðbjóðinn fyrir framan mig sem var ég! 

Ég var farinn að þrá það að mæta með haglabyssu í skólann og bara láta vaða. Mig langaði bara að drepa þetta fólk sem fyrir mér var.  Ég var orðinn verulega þunglyndur og vissi ekki oft á tímum hvað snéri upp eða hvað niður.

Ég var farinn að trúa því að þetta væri bara allt mér að kenna, hvernig fyrir mér var komið.

Mér fannst ég vera aumingi, vonlaus hálviti sem átti ekki skilið að fá að lifa góðu lífi. Ég fór að haga mér eins og ég hélt að aðrir myndu líka vel við mig hverju sinni, gat aldrei verið ég sjálfur eða látið í ljós mínar skoðanir.

 

Ég leitaði aðstoðar hjá skólastjóra og námsráðgjafa og sagði þeim svona hluta af sögu minni, því ég skammaðist mín svakalega hvernig fyrir mér var komið.  Ég var boðaður í ótal viðtöl með kennurum, skólastjóranum og námsráðgjafa. Niðurstaðan sem ég fékk var að þeir ætluðu að tala við krakkana sem voru að stríða mér og segja þeim að hætta því…

Niðurstaðan var samt önnur hjá krökkunum. Ég fékk aldeilis að vita það hverskonar klöguskjóða ég væri og ætti bara skilið að vera laminn ennþá meira út af því. 

 

Einn daginn brotnaði ég gjörsamlega og sagði foreldrum mínum hvað gerst hafi í öll þessi ár.

Í kjölfarið fór ég í annan skóla sem var í öðru hverfi.

Ég held að ég hafi verið þar í 3 daga þegar ég heyri hrópað Gúllas!

Ég hugsaði með mér ,, ó nei, hérna byrjar þetta” og síðan var ég laminn.

Þarna kynntist ég samt krökkum sem ég gat talað við og verið ég sjálfur þrátt fyrir að einhverir voru að stríða mér.

Ég gat ekki hleypt neinum að mér eða kallað einhvern vin minn, heldur bara kunningja.

Ég var orðinn fatlaður í því að geta eignast vini. Ég gat engum treyst hvort að einhver  vildi vera vinur minn eða þá bara stinga mig í bakið.

 

Um 17 ára aldur þá byrja ég í fíkniefnaneyslu.

Þarna var þetta sem ég hafði þráð svo lengi. ÞÖGN

Hausinn á mér þagnaði þannig að ég gat funkerað í eðlilegu samfélagi.

Allt þetta slæma hvarf þegar ég var undir áhrifum og fannst mér að lífið ætti alltaf að vera svona.

Reynslan er samt önnur.

Ég var í dagneyslu  í 2 ½ ár þangað til að ég fór í meðferð.

Lífið var öðruvísi erfitt og leiðinlegt.  Þegar maður var farinn frá fjölskyldunni, búinn að klúðra skóla, vinnu og allt það sem mikilvægasta er i lífinu  þá er ekki mikið eftir.

 

Í dag er ég 22 ára og er búinn að vera edrú í 2 ár.

Hjálpin sem ég hef fengið að komast í gegnum þetta er mjög bundin í 12 sporum AA samtakanna.

Ég lærði þar að það er ekki hægt að byggja ofaná eitthvað sem er mulið nú þegar. Það þarf að vinna úr öllum sínum vandamálum áður en eitthvað sé reist að nýju.

Í dag á ég vini og fullt af kunningjum.

Ég á samt ennþá erfitt með að treysta fólki og hleypa því að mér.

Þessi reynsla skilur eftir sig djúpan skurð sem aldrei á eftir að gróa að fullu.

Sagan hennar Sunnu Dísar

Ég veit ekki alveg hvort ég get eitthvað aðstoðað þig eða sé í þessum hópi fólks sem þú ert að leita að en ákvað samt að senda þér línu og deila með þér minni reynslu í grófum dráttum.

Ég vil gera það sem ég get til að fleiri börn lendi ekki í mínum sporum en ég verð því miður að segja að ég bý ekki yfir mörgum ráðum öðrum en að deila reynslu minni sem er reynsla svo margra annara.

 

Þessi saga er án efa mjög ruglingsleg á köflum og ég hugsaði mikið um hvort ég ætti að senda hana eða ekki og þér ber akkúrat engin skylda til þess að lesa hana.

Ég vildi stundum að ég ætti svona byssu sem ég sá einu sinni í bíómynd sem virkaði þannig að ef þú skaust geislanum úr henni í áttina að einhverjum fann viðkomandi nákvæmlega hvernig þér leið án þess að þú segðir orð. Myndi það ekki einfalda allt!

 

Þegar ég heyrði sögu Lárusar í fyrsta sinn hágrét ég vegna þess að ég áttaði mig á hversu litlu munaði að þetta hefði verið ég.

 

Ég er 21 (87) og ólst upp í litlum bæ út á landi. Ég held að ég hafi ekki verið í skólanum lengi þegar ég fór að álíta sjálfa mig frábrugðna hinum krökkunum. Það var fljótlega farið að setja út á fötin mín útlitið skóla dótið mitt fjölskylduna og hitt og þetta.

 

Í fyrstu þegar ég minntist á þetta við foreldra mína sögðu þau mér að þetta væri bara smá stríðni. Mamma sagði mér að láta sem ég heyrði ekki í þeim. Pabbi sagði mér að svara fyrir mig.

Eftir því sem þetta fór að ágerast og ég var elt heim úr skólanum, hjólið mitt var skemmt, ég fór að koma heim með marbletti sem ég gat ekki útskýrt og hafði “týnt” óvenju mörgum húfum var haft samband við skólann.

Kennararnir sögðu mér að láta þær vita þegar þetta gerðist en þegar þarna var komið er maður milli steins og sleggju. Maður svaraði stundum fyrir sig og ég hafði það reyndar með mér að ég stóð mig svo sem ágætlega í því.

 

En þegar margir standa saman á móti manni er lítið sem hægt er að gera. Mín versta bernskuminning er að fara á leikvöllinn með tvö yngri systkin mín ég hef verið um 10 ára og þar voru nokkur bekkjarsystkin mín og eldri krakkar í leikjum.

Þau réðust á mig, eltu mig heim hrækjandi og sparkandi í mig. Og það sem ég líð mest fyrir þegar ég rifja þetta upp er hvernig ég, stóra systir brást litu systkinum mínum á svo margan hátt. Það er ekki nema ár á milli mín og bróður míns og auðvita fékk hann að heyra það frá mörgum þessum krökkum líka.

 

Það er margt sem mér finnst fólk ekki gera sér grein fyrir í sambandi við svona einelti einsog  hvað það hefur svakaleg áhrif ekki eingöngu á andlega líðan heldur líka beint á líkamlega.

Ég fór fljótlega að fá kvíðaköst og þá mest þegar kom að bekkjarferðum og öðru slíku. Þau fóru síðan að gera vart við sig hvenær sem var og ég fékk svakalega kvíðaköst og hélt að ég væri hreinlega að deyja.

Ég var lögð inná spítala með næringarskort 14 ára og var fyrir löngu komin í meðferð vegna vöðvabólgu. Þegar maður er stressaður og líður illa allan daginn alla daga fer maður að upplifa fáránlegustu kvilla.

Ég var send til sálfræðings og sett á lyf vegna kvíðans. Fyrst ég var á lyfjum hlaut eitthvað að vera til í þessu hjá þeim, ég var eitthvað öðruvísi. Sona réttlætti maður þetta fyrir sjálfum sér aftur og aftur.

 

Í lok grunnskólans var ég alveg orðin ráðalaus. Strákarnir og stelpurnar fóru að vera kærustupör, stelpurnar fóru að stríða mér minna en strákarnir fóru að berja mig meira. Það var þar af leiðandi mikið sjokk fyrir mig þegar ég fór í framhaldsskóla og strákar fóru að sýna mér áhuga.

 

Þegar ég var í 9 bekk byrjaði félagsráðgjafi í skólanum sem var einn af þessum “töff náungum” sem sem var nýkominn úr meðferð og átti að ná svona vel til okkar.

Hann dreifði númerinu sínu og þeir sem vildu ræða einhver vandamál við hann máttu senda honum sms og spjalla við hann í 100% trúnaði. Ég ákvað að prufa það og eftir að hafa hitt hann einu sinni spjallað við hann í smástund og látið hann lofa að kjafta ekki fór ég heim.

 

Það var búið að hringja frá skólanum þegar ég kom heim. Ég var send í eitthvað persónuleikapróf þar sem ég átti að svara mjög persónulegum spurningum um hugsanir mínar og allt var þetta að sjálfsögðu í 100% trúnaði og enginn sæi svörin nema sálfræðingurinn.

Ég veit síðan ekki af því fyrr en ég er kölluð út úr tíma í skólanum og bent á herbergi þar sem mamma, félagsráðgjafinn svali og félagsmálafulltrúi bæjarins sitja og svör mín úr persónuleikaprófinu voru lesin upp í allra áheyrn.

 

Þarna hætti ég að reyna. Fannst og finnst svo sem enn að ég hafi verið illa svikin af skólayfirvöldum og öllu þessu kerfi. Ég fór að rifja upp hversu oft ég hafði verið kölluð á skrifstofu skólastjórans þegar var ráðist á mig á skólalóðinni og ég látin réttlæta það, beðin um að útskýra hvað ég hefði gert til að ögra þeim.

Ég var alltaf höfðinu lægri en þessir krakkar og er ennþá lágvaxin í dag og finnst þessvegna hálf asnalegt að ég hafi átt að geta staðið í slagsmálum við marga krakka í einu!

 

Ég get ekki neitað því að ég hugsaði stundum um að það væri örugglega til auðveldari leið, en ég sagði engum frá því að ég pældi í því ekki einu sinni sálfræðingnum því ég vissi að þá yrði allt vitlaust. Ég var meira að segja búin að ákveða hvernig ég ætlaði að fara og velja staðinn.

 

Ef ég ætti ekki 3 yngir systkin þá hefði ég gert það. Ég hugsaði alltaf þannig að ég gæti ekki yfirgefið þau, sérstaklega ekki bróður minn sem er árinu yngri, ég kom honum í þetta ég varð að reyna að redda þessu einhvern veginn. En ég get ekki neitað því að ég stóð oft á þessum ákveðna stað og kallaði sjálfa mig gungu!

 

Í dag eru næstum 5 ár frá því ég kláraði grunnskólann og ég bý rétt hjá þessum litla bæ og mikið af fólkinu frá æskubæ mínum flytur hingað. fæ enn skjálfta í hnéin og þurrk í munninn þegar ég mæti gömlum bekkjarsystkinum mínum.

Ég hef skrópað á “reunionum” og sleppi því að heilsa þeim á götum úti sannfærð um að þau séu að horfa á mig og glotta. Það hefur komið fyrir að þau hafa baktalað mig við vini mína sem ég eignaðist eftir framhaldsskólann.

 

Fæstir vinir mínir vita hvernig æska mín var. Það er það allra fáránlegasta við þetta að maður skammast sín ennþá.

Og það versta er að foreldrum eineltis barna líður einsog þau hafi brugðist börnunum sínum en okkur líður einsog við höfum brugðist ykkur og öllum þeim vonum og væntingum sem þið hafið til okkar.

Ég man ennþá eftir þeim skiptum sem mamma sagði “viltu ekki fara út og leika þér við krakkana, það er svo gott veður”  og ég laug því til að ég nennti ekki eða að mér væri illt í maganum því ég vildi ekki segja henni satt og þegar ég fékk stöðumat úr skólanum og þar stóð að ég gæti ekki unnið í hóp og ég sagðist bara hafa lent í hópavinnu með krökkum sem nenntu ekki að læra.

Og hversu oft ég kom heim úr skólanum vegna þess  “að mér leið einsog ég væri að verða eitthvað lasin”

 

Mig langar ótrúlega mikið til að hjálpa og láta sögu mína komast til skila en þar sem mér finnst ég oft á tíðum lítil og hjálparvana veit ég eiginlega ekki hvað ég get gert. Saga Lárusar vakti mig á einhvern hátt og ég vil gera eitthvað til að bjarga sálum áður en þeim er rústað.

Með samúð og virðingu fyrir því sem þú ert að gera ætla ég að enda þetta bréf.

 

Sunna Dís.

Saga Róberts.

Komdu Sæl Ingibjörg,

Róbert heiti ég og mig langar að byrja á að segja að ég samhryggist þér vegna hins hörmulega missis sem þú varðst fyrir í sumar og ég dáist að styrk þínum og þeirri baráttu sem þú hefur sýnt með stofnun Liðsmanna Jerico.

Mig langaði til að senda þér þessa línu eftir að ég rambaði fyrir tilviljun inn á vefsíðu Liðsmanna Jerico en mér þykir mjög ánægjulegt að sjá þessi samtök verða að veruleika.  Það verður að halda umræðunni um einelti og afleiðingar þess gangandi.

Það var einmitt í kjölfar fráfalls Lárusar og fjölmiðlaumfjöllunarinnar í kjölfarið að ég fór mikið að hugsa til baka til þess eineltis sem ég lenti í á sínum tíma og fann að ég var ekki alveg búinn að vinna mig útúr því máli þó ég sé nú þrítugur.  Einhversstaðar fann ég kjark til þess að segja frá minni reynslu, eins opinskátt og ég gat, á formi vídeó-bloggs sem ég birti á bloggsíðu minni.  Það hjálpaði mér mikið að koma þessu frá mér og rúsínan í pylsuendanum var sú að einn gerendanna sá vídeóið og setti sig í samband við mig.  Hann starfar nú sem grunnskólakennari og ákvað í kjölfarið að sýna nemendum sínum (öllum 7-10 bekkingum í skólanum hans) vídeóið og sagði krökkunum jafnframt að hann hefði verið einn gerendanna.  Þetta gerði hann á sérstökum Olweusar-degi og vakti þetta að hans sögn mikla lukku og skapaði mjög áhugaverðar umræður.  Meira að segja sendi hann mér bréf með kommentum frá krökkunum til mín.  Hann endurtók þetta síðar á foreldrafundi skömmu síðar.  Þessi atburðarrás var ótrúleg og hjálpaði okkur báðum mjög mikið…og vonandi einhverjum fleirum.

Mér datt í hug að deila þessari sögu og vídeói með þér og ef þú telur þig geta nýtt þetta einhversstaðar þá hefur þú fullt leyfi mitt til að birta þetta t.d. á síðu Liðsmanna Jerico.

Hér er linkur á vídeóbloggið:  http://robertb.blog.is/blog/robertb/entry/599802/     og hér er frásögn af samskiptum mínum við bekkjarbróður minn í kjölfarið:  http://robertb.blog.is/blog/robertb/entry/654379/

Bestu jóla og baráttu-kveðjur og megi minningin um Lárus lifa um ókomna tíð.
Róbert Björnsson