Til Lárusar
Sofðu vinur vært, hinn hinsta blund
verndarengill haldi í þína mund
og leiði þig í bjartan bústað sinn.
Bráðum finn ég þig aftur drengurinn minn.
Hinsta kveðja
Langamma, Helga Guðmundsdóttir
Er nokkuð fallegra
Er nokkuð fallegra
en litla barnið þitt
á leið í skólann
í fyrsta sinn
með allt of stóra skólatösku
og pínu kvíða í augnaráðinu.
,,
Og svo leit barnið upp
og brosti
úr augum þess
mátti greina virðingu
og stolt
,,
Er eitthvað sem fyllir
hjarta manns
meiri gleði
en hamingja
þess sem við elskum
mest af öllu í lífinu
barnanna okkar.
Inga Bald.
SONUR
Frumflutningur á jarðarfaradag Lárusar.
SONUR
Dimm var nótt og dökk voru ský
og dagur sem aldrei rann
nú er sálin þín flogin til himna farin
”ég sorg minni lýsa ei kann.”
Ég sé þig sonur í anda
standa mér enn við hlið
þú varst svo glaðvær og sterkur
er gleðin sér lék okkur við.
Hvort meira er á mig lagt
en aðra dauðlega menn
er svipur þinn á mig sækir
ég spyr þig guð… aftur og enn.
Ég leita svara… í orðvana spurn
sonur minn elsku sonur af hverju þú.
því það var ég sem hefði átti að ganga á undan þér
yfir þessa brú.
Ég bið að ljósið þér áfram lýsi
svo leiðin verði vís
þar sem nótt er ei nein
þar sem nýr dagur rís
þar sem sál þín fær frelsi og frið
í paradís
Lag og texti: Magnús Þór Sigmundsson
Sáð í sárin
Minning um Lárus Stefán Þráinsson
EF ég hefði bara…
EF ég hefði ekki…
EF hann…
EF hún…
EF þetta…
EF hitt…
EF, EF, EF, EF, EF, EF, EF, EF, EF, EF, EF, EF, EF, EF, EF, EF, EF, EF, EF, EF, EF, EF, EF, EF, EF, EF, EF, EF….
Of mörg EF, endalaus EF, allt, allt, of mörg EF…
EF himininn hefði ekki verið blár þann daginn
og EF grasið ekki verið grænt,
EF sólin hefði ekki verið á bak við skýin,
og EF stjörnurnar ekki verið fastar á sínum stað,
þá kannski hefði ég geta stjórnað öllu þann daginn
og þú hefðir þá átt sanna gleði og innri frið,
hefðir meðtekið og skilið að þú ert dýrmætur, elskaður og dáður
af öllum sem þekkja þig.
En himinninn VAR blár þann daginn
og grasið VAR grænt,
sólin VAR á bak við skýin
stjörnurnar VORU á sínum stað,
og ég VAR valdlaus, gat engu stjórnað.
Ég vissi ekki, ég skildi ekki hvað sársauki þinn var mikill og sár þitt djúpt.
Ég kunni ekki, ég gerði ekki, ég gat ekki stjórnað öðrum eða gefið þér það sem þú þarfnaðist.
Ég náði ekki til þín, ég get aðeins stjórnað og breytt sjálfri mér.
Því græt ég.
ALDREI aftur! Þetta má ALDREI gerast aftur!
Þótt ég geti ekki stjórnað öðrum, get ég sáð í sárin.
Reynt að læra, reynt að skilja, reynt að fræða, reynt að gera,
reynt að gefa af sjálfri mér, ræktað fólkið í kringum mig.
Hrósað, brosað, hvatt áfram, hlustað, faðmað, elskað í orði og verki,
sagt því hversu mikils virði það er,
sáð kærleika í sárin í minningu ljúfa drengsins sem kvaddi allt of snemma.
ALDREI aftur! Þetta má ALDREI gerast aftur!
Ég treysti því að þar sem þú ert,
er himininn blár,
og grasið grænt,
sól yljar hörund þitt,
stjörnurnar blika í geisladýrð,
og ég veit að núna meðtekur þú og skilur hversu elskaður og dýrmætur þú ert,
hvílir í kærleika Guðs með sælu bros þér á vör.
Ég sakna þín sárlega eins og allir sem þig þekktu!
Við munum sá í sárin þar til við hittumst á ný.
Móðir vinar, vinur. Móðir sem spyr sig……
